marinalog.web-log.nl

39

Het leven is vol onzekerheden, maar één ding is boven alle twijfel verheven: ik heb schoenmaat 39.
Weten welke maat schoenen je hebt, geeft houvast. Je kunt elke schoenwinkel binnenlopen en dan weet je dat je bij het rek met '39' moet zijn. (Ik koop alleen in de uitverkoop en dan hebben ze de schoenen altijd op maat uitgestald.)

Het is ook handig als je online koopt, op Marktplaats bijvoorbeeld. Daar kun je je zoekopdracht op afstemmen: 'laarzen Esprit 39'. En dan verschijnen een paarhonderd foto's van laarzen in verschillende stadia van bruikbaarheid, allemaal in mijn maat. Uitkiezen en bieden maar!

Vorige week bood ene Anke op Marktplaats een paar leuke, bruine schoenen aan van Van Dalen: 'maat 39, niet gedragen, bieden vanaf 10 euro'.
Ik bood 10 euro en kreeg vrij snel bericht dat ik ze daar wel voor mocht hebben.
Geld overgemaakt en een paar dagen later stond de TNT-bezorger (een Marokkaan met een Arsenal-sjaaltje, dat vond ik grappig) op de stoep met een zorgvuldig dichtgetapete doos.

Gretig rukte ik de doos open en vond de bestelde bruine schoenen: fonkelnieuw, helemaal goed. Dus ik trok ze aan...

Te groot!
Ik kon echt minimaal een duim tussen m'n hiel en de schoen steken.
Schoen uit, omkeren en wat bleek: er stond geen 39 op de zool, maar 40. VEERTIG!

Meteen naar de computer gelopen en daar tikte ik dit mailtje:

Hoi Anke,
Wat maak je me nou: de schoenen zijn helemaal niet maat 39, het is maat 40! Staat ook op de zool...
En nu?

Binnen een kwartier kreeg ik dit verbijsterende antwoord:

Hoi,
Klopt, staat 40 op maar valt toch echt als 39. Ik heb zelf dus ook 39 en de 39 van deze schoen viel als een 38.
Gr. Anke

Ze wíst het niet alleen, ze praatte het goed! De schoenen zijn niet te groot, mijn voeten zijn te klein! Zelf heeft ze maat 39 en die klopt wel. Zeg maar de ijkmaat 39.

En dus mailde ik terug:

Tja, ik heb maat 39 en ze zijn me duidelijk te groot.  
Misschien vallen ze als een kleine 40 of 39,5, maar zeker niet 39.
Dat had je dan beter in de advertentie kunnen zetten. Zoals je het nu hebt gedaan klopt het gewoon niet.
Marina

Waarop ik dit antwoord kreeg:

Onder 40 hoorde hij helemaal niet thuis, want daar is de schoen gewoon te klein voor. Ik heb maat 39 en qua maatstelling pasten ze mij prima.
Anke

Maatstelling! Je zit fout dus dan ga je rare dure woorden gebruiken om de tegenpartij af te bluffen.
De maatstelling deugt, dus het ligt toch echt aan mij en mijn rare, afwijkende voeten.

Ik heb het er natuurlijk bij gelaten. Hier ga je het toch niet over eens worden.

Die schoenen breng ik wel een keer naar de tweedehandswinkel.
Het is namelijk ondenkbaar dat ik ze ga dragen, ook niet met een inlegzooltje of met een dikke maillot erin.
Waarom?
Omdat ik al één keer in m'n leven van 39 naar 40 ben gegaan en dat wens ik dus echt Nooit Meer Mee Te Maken!

Laat mij in één opzicht altijd 39 blijven...

Uit met Anna

Dit was het plan:
Anna (9) en ik zouden de trein nemen naar Amsterdam. Vanaf CS al winkelend naar Tuschinsky. Daar had ik kaarten gereserveerd voor de nieuwe Pixarfilm, UP (in 3D).
Na de film zouden we op het Rembrandtplein bij een van de pizzeria's eten.
Daarna tram, trein, naar huis, klaar: en een onvergetelijke moeder-dochterervaring kan worden bijgeschreven in het familiealbum.

Alleen ging alles anders.

Op station Hilversum bleek er geen rechtstreekse verbinding met Amsterdam te zijn wegens werkzaamheden.
Ter plekke het plan veranderd: we gingen naar Utrecht. Daar zou UP ook vast wel draaien.

De trein naar Utrecht had onderweg een stroomstoring van een kwartier (deuren gingen niet meer open) en kwam vlak voor de bestemming langdurig voor een rood sein te staan. Het plan om winkelend naar de bios te lopen, moesten we laten varen.
Het is bijna bewonderenswaardig hoe hard ze bij de NS hun best doen om je dag te verzieken!
In Utrecht bleek het keihard te regenen. (Ik verdenk de NS ervan dat ze daar ook de hand in hebben. Gewoon, omdat je nog niet loopt te schreeuwen van onmacht en frustratie, er nog even een flinke regenbui tegenaan gooien...)

Tot op het bot doorweekt kwamen we aan bij de Rembrandtbioscoop, waar UP draaide.
Zonder kleerscheuren kwamen we door de film heen. Leuke film trouwens, aanrader. Mooi gegeven: een oude man en een kind trekken samen een huis door een onherbergzaam landschap. Belaagd door honden, een oude ontdekkingsreiziger, een rare vogel... affijn, dat terzijde.

Toen we de bioscoop verlieten zei ik: 'ziezo. Nu gaan we een Italiaan zoeken.'
Anna aarzelde. Ze zat nogal vol, zei ze, met hamka's, twix en twee flessen ice-tea.
Wat ze dan wilde?
Nou eigenlijk... konden we niet eerst naar Hilversum terug en dan dáár een restaurant zoeken? Dan had ze misschien wat meer trek... en dan waren we ook al wat dichter bij huis...

Tuurlijk. Flexibiliteit is mijn handelsmerk. Dus op, naar de trein, naar Hilversum.
Onderweg zocht ik op internet een paar pizzeria's in Hilversum op. Ik vond er drie tussen het station en ons huis.
In Hilversum bleek het nog veel harder te regenen dan in Utrecht. We ploegden op onze fietsen door het opspattende water naar de Groest. De Pizzeria die daar volgens internet zou moeten zijn, was inmiddels een Chinees geworden.
Door naar de Emmastraat. Het aldaar beloofde authentiek Italiaanse restaurant bleek uitgekleed tot een klinische afhaal-pizzeria.

'Dit is niks' zei ik tegen Anna. 'Hier kun je alleen meenemen voor thuis.'
Anna had al minutenlang niets gezegd. Weggedoken in haar jas, met haar pet diep over haar ogen getrokken, volgde ze mij op mijn queeste naar een salamipizza.
'Door naar de Havenstraat dan maar!' riep ik terwijl het water van mijn drijfnatte haar mijn kraag binnenstroomde.
'Mamma,' zei ze toen zachtjes, 'kunnen we... ik bedoel: heb je nog pizza's in de vriezer?'

Ik stopte zo abrupt dat we bijna allebei slipten. 'Maar wil je dan naar huis???'
'Alleen als jij dat ook wilt...'

En zo gingen we naar huis.
Terwijl Anna haar natte kleren verruilde voor een pyjama, dekte ik de tafel alsof we in een restaurant waren. Ik kleedde de Utker Big American Supreme pizza's aan met extra salami en kaas, zette brood en kruidenboter neer, maakte een salade en schonk wijnglazen vol (voor mij wijn, voor Anna water). Kaarsen aan, Mercedes Sosa in de stereo en toen zaten we tegenover elkaar en proostten.

Nergens zijn de pizza's zo lekker, zei Anna. En de stoelen. En de muziek. En dat je in je pyjama mag eten. En water in een wijnglas. Eigenlijk is het enige verschil dat er geen ober is.
En die misten we geen van beiden.We waren het erover eens dat dit het ultieme dagje uit was, inclusief thuis eten.

Het enige dat mij een beetje dwars zit, is dat we die film eigenlijk net zo goed in de Hilversumse Citybioscoop hadden kunnen zien. Ik denk dat dat onze volgende date wordt: naar de bioscoop wandelen en daarna thuis eten.

Of nee, laat die hele bioscoop toch zitten: dvd huren en daarna een ovenpizza eten. Klaar!

Vuilnisreportage

'Ik ga voor Happinez naar Sicilië voor een wellnessreportage' vertelde ik aan mijn oud-hoofdredacteur die samen met zijn vriendin op een feestje bij mij thuis was.
Tamelijk kinderachtige opschepperij: In de twaalf jaar die ik voor hem werkte, had het werk me nooit verder gevoerd dan een industrieterrein aan de rand van Assen. Overigens is dat met het openbaar vervoer net zo lang reizen als Sicilië per vliegtuig, alles is betrekkelijk.

Zijn vriendin verstond me verkeerd en knikte begrijpend: 'Een vuilnisreportage. Daarvoor kun je prima naar Sicilië'. Zij kwamen er net vandaan en hadden vastgesteld dat het een arm, vies, door de Mafia gecorrumpeerd deel van Italië is.

Kort daarna besloten we op de redactie dat er te veel haken en ogen aan het wellnessplan op Sicilië zaten. We boekten de tickets om naar iets anders over een paar maanden en dat was dat.

En dus vloog ik niet afgelopen woensdagavond naar Catania. Donderdagochtend werd ik niet in een zwavelhoudend modderbad gedoopt, noch werden mijn behoorlijk stijve schouders liefdevol onder handen genomen door een gediplomeerd masseuse. In tegendeel: ik bracht door de stromende regen mijn kind naar school en kwam tot op het bot doorweekt aan op de redactie. 'Waar heb ik deze straf aan te danken!' klaagde ik tegen de collega's. Zij wisten het ook niet.

Even later zag ik op internet dat er een ramp had plaatsgevonden op Sicilië. Mensen die met auto en al weggespoeld zijn en verdronken. Precies op de route waar wij ons hadden bevonden, als we de plannen niet hadden gewijzigd. Geen luxe modderbaden, maar een helse modderstroom! Inmiddels is er sprake van vijftig doden.

Natuurlijk, een treinreis naar Assen is ook niet zonder gevaren, maar toch...

Vlinder

De verwarring is begrijpelijk. Als ik naald en draad bij de hand had gehad, had ik het vlindertje zó op m'n shirt kunnen naaien...

Echo echo

De huisarts gaf me de verwijsbrief voor radiologie. 'Dit nummer moet je bellen en dan een afspraak maken. Maar zeg even erbij dat het voor een dingesecho is, want het kan zijn dat ze je dan verwijzen naar gynaecologie.'
Duidelijk. Dus ik belde.
'Ik wil een afspraak maken voor een dingesecho. Maar misschien moet ik niet bij jullie zijn maar bij gynaecologie, dat wist de huisarts niet.'
Verbazing. 'Het kan allebei! De huisarts moet aangeven bij welke afdeling u moet zijn.'
'Tja... zegt u het maar, de huisarts wist het niet.'
'Ik verbind u door met gynaecologie.'
Stilte
Even later:
'Daar ben ik weer mevrouw, gynaecologie neemt de telefoon niet op. Laat ik de afspraak dan maar bij ons maken. We hebben woensdag plek om twee uur. Ik geloof dat u voor dit onderzoek een volle blaas moet hebben.'

Vanmorgen zat ik klaar met een thermoskan koffie, een pot thee en twee pakken Appelsientje, toen ik besloot nog even te checken of ik echt wel een volle blaas moest hebben. Dus ik belde radiologie.

'Dag. Ik heb vanmiddag een dingesecho bij jullie en wil even zeker weten of ik met een volle blaas moet komen.'
'Een dingesecho? Maar dat doen wij helemaal niet! Dan moet u bij gynaecologie zijn.'
Ik herhaalde het hierboven beschreven gesprek.
'Ja, maar dat klopt echt niet. Tenminste, wij hebben één radioloog die dat onderzoek kan doen, maar ik weet helemaal niet of die er op dat tijdstip is. U kunt echt beter een nieuwe afspraak maken bij gynaecologie. Dat is ook voor uzelf veel prettiger.' [??]
Ik zei dat ik dan toch echt vandaag geholpen wilde worden omdat ik ervoor thuis ben gebleven van m'n werk. Toen deed de telefoniste dit voorstel:
'Probeert u een afspraak te maken bij gynaecologie. Als dat vandaag niet lukt, dan laten we de afspraak hier bij radiologie gewoon staan en maken we er het beste van.'

Een geruststellende gedachte.

Bij gynaecologie was geen plek. Totdat ik het hele verhaal uit de doeken had gedaan en de telefoniste even ruggespraak had gehouden met haar collega's. Toen kon ik alsnog op een 'geblokkeerde tijd' ertussen gepropt worden.

Met een blik op de koffie, thee en pakken sap die voor m'n neus stonden vroeg ik voor de zekerheid: ik moet toch met een volle blaas komen?
'Volle blaas? Voor een dingesecho? Welnee!'

Lachen...

Freriks in mijn tuin!

Deze foto van m'n Nintendo-ende dochters maakte ik gisteravond.
En nee: ik heb geen Photoshop en we hebben geen tv in de tuin...

Loslaten

Anna in haar nieuwe kleren. Niks bijzonders zou je zeggen, ware het niet dat ze ze zelf heeft gekocht. Alleen. Zonder enige bemoeienis mijnerzijds. In een drie etages tellende vestiging van C&A. Ga er maar aan staan!

Het was het logische vervolg op de boodschap die ik haar eerder liet doen: een blik verf halen bij de kluswinkel. Ik legde zorgvuldig uit hoe ze moest lopen: de straat uit, links de stoep blijven volgen. Alle winkels voorbij. Op een gegeven moment denk je: er komen geen winkels meer en dan is het zaak dat je blijft doorlopen want dan opeens is daar: de verfwinkel.

Nagelbijtend heb ik haar terugkomst afgewacht. Zeker vijf keer stond ik op het punt om haar achterna/tegemoet te lopen. Kidnappers, wegpiraten, wildplassers... De Gevaren!

Een half uur later was ze terug. Mét het blik verf. Glimmend van trots. Het was niet eenvoudig geweest. Bijna was ze teruggelopen omdat er helemaal geen winkels meer waren, maar ze was tóch doorgegaan en had de winkel gevonden.
Ze vertelde: toen ik terugliep, voelde ik me heel anders... alsof mijn voeten de grond niet meer raakten.

Verf kopen is één ding, maar is mijn negenjarige daarmee ook klaar voor de volgende stap?  Ik besloot de proef op de som te nemen. Bij C&A was op de kinderafdeling een rek met 'alles 3 euro'. Ik nam Anna mee, gaf haar voor de winkel 10 euro, legde uit waar ze moest zijn en dat ze drie dingen mocht uitzoeken. Maar voordat ze het kocht, moest ze alles passen want ruilen kon niet.

Een uur! Een vol uur heb ik op het plein voor de winkel zitten wachten. Bijna had ik een wildvreemde de winkel ingestuurd met het verzoek even te checken of ze er nog was... toen ze ineens voor m'n neus stond.

Ze had niet alleen kleren gekocht, ze was ook - na het afrekenen - teruggegaan het pashokje in, om haar nieuwe outfit aan te trekken...

Negen jaar en al zelfstandig naar de verfwinkel én je eigen kleren kopen... dat kan maar één ding betekenen: volgend jaar is mijn Anna het jongste kind ooit dat in haar eentje de hele wereld rond zeilt.

Laura Dekker: eat your heart out!

Hij sport niet!

Film gezien? Was gisteravond op tv: 10 Rillington Place.
Ik heb hem gemist en dat betreur ik zeer want het moet een meesterwerk zijn. Zie de beschrijving in de Varagids:

Necrofiele neigingen moet kunnen, dat komt in de beste families voor.
Maar niet sporten!
En dan ook nog eens je oog laten vallen!
WOW!

(de aantekeningen waren voor Menno bedoeld want we communiceren niet alleen via Twitter maar ook - incidenteel - met een handgeschreven briefje)

Snoop Dog is een stouterd

De Alpha, de grootste tent op het Lowlandsterrein, barstte bijna uit z'n voegen. Buiten in het gras lagen de ongelukkigen die te laat waren. Gretig staarden ze naar de videoschermen om toch het gevoel te koesteren dat ze in de nabijheid waren van de Coolest Guy On The Planet: Snoop Dog.

Zelf was ik dus wél binnen.
Niet bepaald vooraan, maar toch wel zo dat ik een riant uitzicht had op een van de grote schermen naast het podium.
Ja, ik was erbij, toen uit de boxen een oorverdovende Carmina Burana klonk, de band het podium betrad en de zaal schreeuwend en stampend de held begroette.

Snoop, ex-pornoster, ex-gedetineerde, ex-gangsta-rapper, droeg een oversized T-shirt, jeans en ongetwijfeld krankzinnig dure basketball sneakers. Hij bewoog zo min mogelijk, want één verkeerde beweging en je bent je coolness kwijt.
Ik liet me lekker meeslepen en riep op verzoek van Snoop Dog zinnen als: Say Snoops upside your head (enz.)
Ook ik juichte bij elke schuine opmerking die hij maakte.
'Of er nog sexy ladies in da-house waren' (yeah!)
'Of wij -mothafucka's- nog weed gerookt hadden' (yeah!)

En toen werd het komisch.
Er werd een enorme wietplant het podium op gezeuld. Snoop betuigde zijn dank aan de fan die dit 'spontane' gebaar had gemaakt en wijdde een geimproviseerde rap aan de plant.
Tegelijkertijd stak een van z'n mederappers een joint aan ter grootte van een flinke komkommer. Het was nog een hele toer om het ding brandend te krijgen.
Om de beurt namen de bandleden een flinke hijs aan het ding. Ook Snoop lurkte eraan en gaf hem door met een tevreden grijns: kijk mij eens blowen!

In het kwartier dat volgde was een hoofdrol weggelegd voor de wietplant en de komkommerjoint. Optillen, doorgeven, lurken, aansteken, nieuw leven inblazen, enz. enz.

En mijn hemel, wat werd ik daar melig van!
Het was helemaal niet cool! Het was... puberaal!
Stel je voor, iemand die meerdere malen op vliegvelden is gearresteerd wegens marihuana-bezit. Hij rookt graag een jointje, maar nergens mag het. Behalve hier, in Nederland.

Dus gaat hij op Lowlands, in die tent met 17.000 mensen, een enorm nummer maken van het feit dat hij wiet rookt en dus vreselijk subversief en ganster-achtig bezig is.
Maar het is helemaal niet spannend, want het is legaal!

Ik hoefde helemaal geen joint op te steken want om mij heen werd zoveel geblowd dat je alleen maar hoefde te ademen om knetterstoned te worden.

En Snoop maar cool doen met z'n plant en z'n komkommerjoint. Hallo: iedereen doet het!

Hij deed me denken aan iemand van een andere planeet die in een kroeg belandt, een glas bier drinkt en denkt dat hij een ongelooflijk stout ding aan het doen is: kijk, ik drink bier!

(Maar rappen kan hij wel en hij had een microfoon waarop z'n naam in swarovski-kristallen stond!)

het neusje van de taart

De grootste Michael Jacksonfan op aarde is vandaag elf jaar geworden.
En dus is er taart.
Ik wil de neus eruit snijden, omdat de Michael die ik ken helemaal geen neus had. Maar dat mag niet van Sophie.
Voorlopig mag er trouwens helemaal niet in gesneden worden.

Weet iemand hoe je een taart conserveert en in een lijstje aan de muur krijgt?

Sorry...

Op het trappetje voor z'n stacaravan zit een verkreukelde man, temidden van lege bierflesjes en volle asbakken. Een grotgeluid ontsnapt hem op het moment dat ik voorbijloop.

Een paar tellen later nog een keer. Nu versta ik het: Sorry.

Hij heeft het tegen mij. De man - hij hoort bij de 'vaste gasten' op Luxemburgse camping, die zich iedere middag vanaf een uur of twee volgieten met bier (Bofferding) en doordrinken totdat ze op hun veranda's snurkend ineenzakken - heft z'n hoofd en kijkt me met bloeddoorlopen ogen aan:

Sorry van vanavond. We zaten fout. Het was niet de bedoeling om je dochter bang te maken. Sorry hoor.

We waren eerder die avond samen langsgewandeld, Anna en ik. Anna is doodsbang voor honden en daarom hebben we een camping gekozen waar honden altijd aangelijnd moeten zijn. Ter hoogte van de bewuste caravan, was Anna besprongen door een wild enthousiast klein hondje. Ze was gillend en huilend weggerend. Toen ik naar de eigenaars riep dat honden toch aangelijnd moesten zijn, lachten ze me uit en schamperden: we moeten ons al aan zoveel regels houden!

Nu had deze meneer dus spijt gekregen en hij was zo netjes om dat te zeggen. Ik bedankte hem en zei dat ik het 'cool' vond dat hij sorry zei (ja hoe reageer je op zoiets?).

Terug bij onze Paradiso pakte ik m'n boek en ging onder de luifel zitten. Op het grasveld naast de Paradiso blafte een vrolijk hondje. Z'n bazin - de vrouw van de man die sorry zei - had zo'n werpstok waarmee ze balletje wegslingerde waar het hondje vrolijk achteraan holde. Van een riem of lijn was natuurlijk geen sprake.

Je moet je al aan zoveel regels houden...

Dialoog te Luxemburg

Tijdens de lampionnenoptocht - sjokken in rijen van twee door een van teken vergeven bos want dat is leuk voor de kinderen - ving ik een van de mooiste dialogen op die ik ooit heb gehoord.

Voor mij liepen twee zusjes. Hand in hand, want dat moest. De oudste was denk ik zes, de jongste hooguit vier. Ze hadden allebei een brilletje en blonde vlechtjes (ik verzin het niet, dat soort kinderen bestaat nog, maar alleen op Luxemburgse campings).

En toen vond dit gesprekje plaats:

oudste (trekt aan de zoom van haar Winx-Clubtruitje): als dit truitje mij te klein wordt, krijg jij het.

jongste (trekt aan de zoom van haar Doratruitje): ja. En als dit truitje mij te klein wordt, krijg jij het.

oudste (schudt haar hoofd, dansende vlechtjes): nee, dat kan niet want ik ben groter dan jij.

jongste (knikt): o ja. Als dit truitje mij te groot wordt, krijg jij het.

Meneer en mevrouw De Bok revisited all over again...

Oud zeer

Morgen komen de inpakkers, overmorgen verhuizen we.
Vandaag heeft Menno de vliering leeggehaald. Wat daar vanaf komt zijn stoffige dozen die bijna allemaal doorschuiven naar de vliering in het volgende huis.
Bladmuziek, studieboeken, snuisterijen van m'n kinderkamer, foto's. En een doos met oude agenda's.

Toen deed ik het laatste wat je moet doen als je toch al melancholiek bent en bovendien doodop van alle verhuisperikelen: ik ging agenda's doorbladeren.
En zo herbeleefde ik de zwartste periode uit m'n leven. Bladzijde voor bladzijde:
De dagelijkse dingetjes (werken bij een notariskantoor, een cursus volgen in Zeist, afspreken met vriend(inn)en), en tussendoor de onderzoeken die m'n vader onderging.

11 mei: naar Zeist
12 mei: vioolles. Pa AMC. Naar oma.
13 mei: Hamans (notaris)
14 mei: Zeist
15 mei: NCRV 2x (ander baantje)

Hoop, vrees, wanhoop, opluchting.

De week erna:
Zeist, Hamans, Zeist en dan Hamans tussen haakjes... de toestand van m'n vader was instabiel. Was niet zeker dat ik kon gaan werken.

De week daarna staan er nog de gewone dingen: Zeist, Hamans, vrij, NCRV-avond.
Ik herinner me dat ik die week alles heb afgezegd omdat mijn vader na een verwoestende poging tot punctie, inwendige bloedingen kreeg en kunstmatig in coma werd gehouden. Die week kampeerden we in een kamertje bij de Intensive Care in het AMC.

En ten slotte de laatste week, zie foto: de gewone afspraken zijn doorgestreept. Mijn vader  overleed die maandag om 6 uur 's ochtends:
-Woensdag van 16 tot 18 uur 'kijkdag' bij uitvaartcentrum Bouwens in Amstelveen;
-donderdag de begrafenis: 13 uur kerk -Gregoriaanse zang Augustinuskerk Amstelveen, 15 uur Zorgvlied - regen. Gedicht Achterberg gelezen waarbij mijn handgeschreven tekst onleesbaar werd door regen of tranen of allebei;
-Vrijdagavond herdenkingsconcert Concertgebouworkest (Harnoncourt, Schubert: Unvollendete).

Verder lees ik in de agenda dat ik op 16 juni mijn leven weer heb hervat: 11 uur vioolles.
Maar zo leuk als vóór die eerste juni is het nooit meer geworden.

(De geheime code van de Davidsster en het getal 34 op woensdag 3 juni zal ik hier niet onthullen.)

Groeten uit de rimboe

Weekend weggeweest.
Naar een plek die zo ver afgelegen was dat ik blij was dat aarde niet meer plat is, anders waren we er zeker vanaf gevallen.
De Tomtom moest alle zeilen bijzetten om ons weer naar de bewoonde wereld te loodsen. Zwager maakte deze foto:

JA dus!

Ritueel afscheid

Het hakt er wel in bij kinderen, een verhuizing.
Kennelijk zijn voor hen herinneringen erg gekoppeld aan de plek waar ze gemaakt zijn: als je verhuist, is dat allemaal weg!
Ik vertelde hierover aan mijn collega J. en die zei meteen: o, maar dan moet je een ritueel met ze doen...
Een ritueel?
Ja dus: je laat ze het hele huis door gaan, alle kamers en plekken, en overal mogen ze dingetjes verzamelen die heel erg bij die plek horen. Stukjes behang, gordijn, alles waar ze iets mee hebben. En dat berg je allemaal op in een mooi kistje dat je plechtig meeneemt naar het nieuwe huis. Zodat je herinneringen symbolisch een nieuwe plaats krijgen.

Ik vond het een prachtig idee! Ben meteen twee kistjes gaan kopen en spullen om ze mee te beplakken en te versieren.
In de kistjes allemaal 'benodigdheden': kleurpotloden, lijm, paperclips en een mooi boekje om herinneringen in op te schrijven en in te plakken.

Vanmiddag hebben ze hun kistje gekregen. Sophie heeft een vriendin te spelen dus die begint er later mee, maar Anna is meteen aan de slag gegaan.
'Mag ik dan gewoon een stuk van de bank afknippen? Want op die bank zaten we altijd gezellig tv te kijken...' Ja hoor, tenminste... van de bank die naar het grofvuil gaat. Niet van de bank die we verkocht hebben en die morgen wordt opgehaald...
En een stuk keukenschort (we hebben altijd zo gezellig samen staan koken).
En een reepje behang (zo fijn gecomputerd in deze kamer).
En plantjes uit de tuin (al die keren lekker in de tuin gebarbecued).

Ze zullen nog wel even bezig zijn, en als het goed is hebben ze over een paar dagen een kistje vol herinneringen en dan kunnen we de deur hier voorgoed achter ons dichttrekken.

(zelf ben ik meer van de jerrycan benzine en een aansteker, maar ik ben dan ook geen kind meer)